فیلمنامه کوتاه “آنچه فرشته گفت…” نوشته محمدرضا احمدزاده

متن زیر فیلمنامه کوتاهی است تحت عنوان “آنچه فرشته گفت ” که آقای محمد رضا احمد زاده برامون ارسال کرده اند .

فيلمنامه «آنچه فرشته گفت…»

نويسنده: محمدرضا احمدزاده

خانه- جلوي در ورودي- روز

 تصوير قسمت زيرين درِ خانه ديده مي شود. پس از چند لحظه در باز مي شود و پاي مردي كه وارد خانه شده در كادر قرار مي گيرد.

 

                                                                        برش به:

دستشويي- چند دقيقه بعد

 تصوير قدم هاي همان مرد ديده مي شود كه وارد دستشويي مي شود. دوربين گام هاي آهسته مرد را دنبال مي كند تا اينكه به سينك صورتشويي مي رسد. دوربين بالا مي رود و تصوير مرد را در آينه نشان مي دهد كه به خود مي نگرد. صداي مرد از بيرون قاب تصوير شنيده مي شود.

 

             مرد(بيرون قاب)    از آخرين نوشته اي كه روانه دنياي زيباي كاغذهاي

                            كاهي كرده بودم ماه ها مي گذشت.

 

مرد شير آب را باز كرده و شروع به شستن صورتش مي كند.

 

           مرد (بيرون قاب)     جمعه بود و مثل همه جمعه ها … دلگير… خسته

                                     كننده و كسالت آور…

مرد شير آب را مي بندد و با صورت خيس به تصوير خود در آينه مي نگرد.

 

                                                            برش به:

اتاق- شب – داخلي

 

مرد در كنار پنجره اتاقش ايستاده و به چراغ هاي روشني كه در تاريكي شهر نمايانند نگاه مي كند، اما هيچ حسي در چشمانش نيست.

 

            مرد (بيرون قاب)    مدت ها بود كه ديگه مثل سالهاي نوجواني كه

                             دست از قلم و كاغذ برنمي داشتم عاشق نبودم…

                             فكرم خشك و خشن شده بود…

                             من هيچوقت براي شعر گفتن فكر نميكردم… شعر خودش

                            قلم رو  در دستم ميگذاشت ؛ انگشتهام رو به قلم مي فشرد

                        و كلمات رو بر كاغذ جاري مي كرد… اما اون شب اولين باري

                         بود كه آگاهانه انتظار شعري رو ميكشيدم ؛ اما شعري نيومد!

                        ميخواستم به كسي زنگ بزنم تا كمي باهاش حرف بزنم… اما

                        نميدونستم … نميدونستم دقيقا با چه كسي چه كاري دارم…

                        كسي هم به من زنگ نمي زد.

مرد از پنجره فاصله مي گيرد و با گامهاي آهسته از كادر خارج مي شود.

دوربين به سمت پنجره كه نمايي نسبتا زيبا از شهر را به ما مي نماياند نزديك ميشود.

 

                    مرد (بيرون قاب)     انگار همان شب تمام شلوغي هاي دنيا

                                               خاموش شده بود.

 

                                                                        برش به:

سمتي ديگر از اتاق- چند دقيقه بعد

 

تمام چراغ هاي اتاق روشن است. مرد برروي تخت خواب دراز كشيده و چشم هايش را بسته است.

 

                 مرد (بيرون قاب)    ميخواستم گريه كنم اما اشكهام بيرون نمي آمدند

                                      و در عوض از درون  ذره ذره منو ميخوردند.

                                      از قبل همه برقهاي اتاقم رو روشن گداشتم تا وقتي

                                      چشمهام رو مي بندم فقط سياهي نبينم…

                                       تا شايد كمي نور تو اونهمه سياهي از ديواره پلكهام

                                      به مردمك تيره چشمام نفوذ كنه … اما اون شب نور

                                      تو هيچ معبري نمي گنجيد.

 

مرد از جايش بر مي خيزد و به سمت كليد برق مي رود و آن را مي زند. تعدادي از چراغها خاموش مي شوند. او به سمتي ديگر رفته و كليد ديگري را مي زند.

اتاق كاملا تاريك است. از نمايي بسته تصوير صورت مرد در تاريكي ديده ميشود.

به كمك نورضعيفي كه از بيرون وارد اتاق مي شود ميز تحرير او در حاليكه يك چراغ مطالعه روي آن وجود دارد ديده ميشود. ناگهان چراغ مطالعه روشن ميگردد. مرد باسرعت و به گونه اي كه وحشت در چشمهايش موج مي زند به سمت ميز و چراغ برميگردد. به سمت ميز ميرود و به آن مي رسد. از ديد مرد تصوير چراغ روشن و چند برگ كاغذ و خودكاري برروي آنها ديده ميشود. مرد به سيم برق چراغ نگاه ميكند. آن را مي گيرد و تا انتهاي آن دنبال مي كند. تا اينكه به دوشاخه آزاد چراغ مي رسد كه بر روي زمين افتاده است. او با ترس از ميز دور مي شود. نگاهي دوباره به چراغ مي كند و سپس از هوش مي رود و برروي تخت مي افتد.

 

                                                                                  برش به:

اتاق- چندي بعد

 

براي چند لحظه تنها سياهي ديده مي شود.

 

                  مرد (بيرون قاب)    شبيه فرشته هايي بود كه مادربزرگها

                                        نشاني اونا رو به بچه ها ميدن… اما من هرگز

                                        مادربزرگم رو نديده بودم كه برام تعريف كرده باشه

                                        تا بفهمم كه اون فرشته بود… يا نه…

 

از ديد مرد: پلكهاي او به آرامي باز ميشود و تصوير روشن مي گردد. اتاق بسيار روشن است. اولين چيزي كه ديده مي شود دختري است با صورتي نوراني و لباس سراسر سفيد كه در مقابل او ايستاده است.

 

             دختر       بلند شو…

 

دختر دست مرد را گرفته و به او كمك مي كند تا برخيزد. سپس او را به سمت ميز تحريرش مي آورد. مرد روي ميز تحرير مي نشيند.

 

            مرد(بيرون قاب)       چيزي تو گوشم گفت كه بعد از اون شب هرچه

                                    سعي كردم نتونستم به ياد بيارم…

 

دختر چيزي درگوش مرد مي گويد. سپس قلم را بر ميدارد و در دستان او ميگذارد

و دستهايش را بر قلم مي فشارد.

 

          دختر        (باصدايي طنين انداز)    بنويس… هرچه بايد بنويسي بنويس!

 

مرد هنوز چشم از صورت او برنداشته است.

 

          دختر         بنويس…

 

مرد از او روي برميگرداند و شروع به نوشتن مي كند.

تصوير دست مرد و نوشته هايش ديده مي شود. درحاليكه صداي مرد شنيده ميشود كه آنچه مينويسد در ذهن تكرار ميكند.

             مرد(بيرون قاب)      به صداي قدم هاي منتظرانه كوچه گوش مي كنم.

                                    او هم عزم خوابيدن نكرده…

                                    او هم در انتظار است. گويي كسي قرار است در

                                    واپسين ساعات تاريكي بغض صدا را  بشكند…

                                    كوچه به فكر گريه ايست كه كسي برايش صدا ميشود

                                    كسي برايش اشك مي شود. ميگويند او هرشب به

                                    كوچه سر ميزند… من كه هنوز نخوابيدم… ولي چرا

                                    وقتي صداي پاهايش را مي شنوم ديگر بيدار نيستم…

                                    ديگر بيدار نيستم.

 

                                                                 ديزالو به:

همانجا- چند ثانيه بعد

 

مرد درحاليكه قلم در دست دارد به خوابي عميق فرو رفته است.

 دوربين از بالاي سر او ارتفاع ميگيرد و محيط اتاق را نشان مي دهد. درحاليكه مرد خوابيده و هيچ جزئي حركت نمي كند و اثري هم از فرشته نيست.

 ارسال شده در 16 اسفند 1388

 

18 دیدگاه برای «فیلمنامه کوتاه “آنچه فرشته گفت…” نوشته محمدرضا احمدزاده»

  1. خيلي ممنون ميشم ازتون. ببخشيد كه اينقدر پر رويي ميكنم.
    ——————————————————————————————————————————————————

    به نام خدا
    فيلمنامه كوتاه:«سرانجام دختر حوا…»
    نويسنده: محمدرضا احمد زاده

    سياهي: (صداي موسيقي ملايمي شنيده مي شود. عنوان بندي آغاز روي صفحه سياه ديده مي شود.)
    فيد اين:
    اتاق- داخلي- عصر

    دختري با لباسي روشن روي يك صندلي در گوشه اي از اتاقش نشسته است و همراه با موسيقي ملايمي كه از رايانه اش پخش ميشود دستهايش را تكان ميدهد كه ناگهان چشمش به ساعتش مي افتد و از حركت باز مي ماند. تصوير ساعت مچي زيبايي در دست دختر ديده ميشود كه ساعت 18:30 را نشان ميدهد.

    سمتي ديگر از اتاق- چند دقيقه بعد

    ديگر صداي موسيقي به گوش نمي رسد. تصوير آينه تمام قدي در سمتي ديگر از اتاق ديده ميشود. پس از چند لحظه دختر در حاليكه يك مانتوي مشكي بر تن دارد و روسري تيره اش را در حاليكه بر روي سرش گذاشته مرتب ميكند وارد كادر ميشود. از روي ميز مقابل آينه يك قوطي پلاستيكي كوچك (ظرف كِرِم)برميدارد انگشتش را در آن فرو ميكند و مقداري كرم بر ميدارد و آن را به چند نقطه از صورتش مي زند و سپس با كف دست آن را در سطح صورتش پخش ميكند.
    برش به:

    كوچه- جلوي خانه- چند دقيقه بعد

    دختر در حاليكه يك كيف در دست دارد از خانه خارج ميشود و در را مي بندد. دوربين در جاي خودش در مقابل درِ خانه متوقف است. دختر از كادر خارج ميشود. دوربين همچنان همان نقطه را نشان ميدهد. پس از چند ثانيه دو پسر وارد كادر مي شوند و به دنبال دختر به راه مي افتند.

    پياده رو- خارجي- چند دقيقه بعد

    تاريك روشن غروب است. پياده رو تقريباً شلوغ است. دختر در حال قدم زدن در پياده رو است. دوربين از پشت به همراه او حركت ميكند. تصوير دو پسر ديده ميشود كه همچنان به دنبال او هستند. پس از چند لحظه هر دو قصد ميكنند كه از دختر جلوتر بروند. كمي سريع تر قدم ميزنند و از دختر ميگذرند. ناگهان صداي انفجار ترقه اي از زير پاي دختر مي آيد. دختر فرياد بلندي ميزند و به كنار ديوار مي رود. دوربين زوم ميكند. تصوير صورت دختر ديده ميشود كه به تندي نفس ميكشد و كيفش را با دو دست مي فشارد.

    برش به:
    خيابان- سمتي از شهر- چند ساعت بعد

    از دور تصوير پياده روي شلوغ ديده ميشود. در قسمتي ديگر از كادر دوربين خيابان و رفت و آمد ماشينها ديده ميشود. دختر در كنار خيابان و به دور از جمعيت در حال قدم زدن در جهت حركت اتومبيلهاست. از نمايي نزديكتر و از روبرو تصوير دختر ديده مي شود كه همچنان در حال قدم زدن است. در چشمهايش ترس موج مي زند. پياپي با تشويش و ترس و اضطراب لبش را گاز ميزند. اتومبيل خوش رنگ و زيبايي در حاليكه صداي موسيقي از آن شنيده ميشود به دختر نزديك ميشود و سرعتش را كم كرده و پا به پاي او حركت ميكند. پسر جواني سرش را بيرون مي آورد.

    پسر : سلام خانم!
    دختر سرش را پايين مي آورد و با سرعت بيشتري حركت ميكند. ماشين هم جلوتر مي آيد.

    پسر: خانم… برسونيمت؟

    دختر باز هم جواب نميدهد و همچنان به سمت جلو گام بر مي دارد.
    پسر كارتي را به او نشان مي دهد.

    پسر: آهاي دختر! … اين كارت منه … منتظر تماست هستم!
    دختر باز هم بر نميگردد. نفس عميقي ميكشد. اما اضطراب در چشمش پيداست.
    پسر: خانم!… بگير ديگه!… اي واي مامانم اينا! … مامان و بابات اجازه
    نميدن با پسرا حرف بزني؟
    پسر سرش را به داخل ماشين مي برد. از دور تصوير ماشين ديده ميشود كه به دختر نزديكتر ميشود. دختر از آن دور ميشود. ماشين همچنان نزديكتر ميشود دختر ميخواهد وارد پياده رو شود. تصوير لبه جوي آب كنار جاده ديده ميشود كه دختر پايش را بر روي آن ميگذارد. پايش مي لغزد و ناگهان به دورن جوي آب مي افتد.

    درون كوچه- شب- خارجي

    دختر با عجله وارد كوچه ميشود. لباسهايش بسيار كثيف و سياه است. يك طرف از صورتش كاملا گلي شده است. او با سرعت به سمت خانه قدم ميزند. به در خانه ميرسد. در مقابل در خانه مي ايستد. نفس نفس ميزند. صداي نفس لرزان او به وضوح شنيده ميشود. اشك در چشمانش موج ميزند. بر روي زمين زانو ميزند و بسيار بلند شروع به گريه كردن ميكند. دوربين بالا ميرود آسماني را در كادر قرار ميدهد كه به تدريج سياه ميشود. تصوير به تدريج به سياهي ميگرايد و انعكاس هق هق گريه هاي دختر به گوش ميرسد.

    برش به:
    شب- سمتي از شهر- خيابان
    تصوير خيابان خلوت در سمتي از شهر ديده ميشود. چراغ هاي وسط خيابان نماي زيبايي را از يك شب آرام به ما ميدهد.
    زيرنويس: يك سال بعد…
    از نمايي تقريباً دور و در حاشيه تصوير همان دختر ديده ميشود كه در كنار پسري به آرامي در حال قدم زدن در جهت حركت ماشينها هستند. تصوير بسته دست دختر ديده ميشود كه حلقه طلايي رنگ زيبايي در انگشتش دارد. سپس تصوير بسته صورت دختر ديده ميشود كه رضايتي شيرين در صورتش پيداست و به نظر ميرسد از اينكه باد چند رشته موي بيرون آمده از زير روسري اش را به هوا مي سپارد لذت ميبرد.
    از نمايي دور تر تصوير دختر و پسر از پشت ديده ميشود كه همچنان به آرامي قدم ميزنند. پس از چند لحظه ماشين پليسي وارد كادر ميشود و در كنار آنها توقف ميكند. پسر و دختر هم مي ايستند. دوربين همچنان در نقطه اي نسبتاً دور بي حركت مانده است. پسر سرش را به ماشين پليس نزديك ميكند و با آنها صحبت ميكند كه صدايي از آنها شنيده نميشود. دختر روسريش را مرتب كرده و هر از چند گاهي در بحث پسرو افسران پليس شركت ميكند.
    يك افسر از ماشين خارج ميشود و به سمت آنها ميرود. به نظر مي رسد كه بحث پسر و دختر با پليس شدت بيشتري يافته است.
    تصوير به تدريج سياه ميشود.
    فيد اوت.
    محمدرضا احمد زاده
    10 فروردين 1389

  2. شب – خانه امیر – داخلی
    محیط داخل اتاق کاملاً تاریک است و تنها یک چراغ رومیزی روشن است. امیر ( که مردی است جوان ) پشت میز تحریر نشسته و در حال نوشتن است. او کمی صبر میکند و پس از چند لحظه به سرعت به نوشتن ادامه می دهد و بی وقفه می نویسد ؛ سپس قلم را روی اوراقی که برروی آن ها می نوشت می گذارد؛ نفسی عمیق می کشد و به صندلی خود تکیه می دهد. سپس چشمهایش را با خستگی و خواب آلودگی می مالد و پس از چند لحظه کاغذ های روی میز را بر می دارد و جمع و جور می کند. سپس کاغذ های مرتب شده را با چهره ای که خستگی و خوشحالی توأمان در آن دیده می شود روی میز می گذارد. تصویر کاغذ ها دیده می شود که روی آن با خط درشت نوشته شده است : « آوار…» و سپس عنوان بندي آغاز بر روي صفحه مي آيد.
    شب – بيرون خانه امير – باران مي بارد
    تصوير حياط تاريك خانه ديده مي شود. باران به شدت مي بارد. امير پس از چند ثانيه از خانه بيرون مي آيد و وارد حياط مي شود. از دور تصوير او ديده مي شود كه در مركز حياط ايستاده و زير باران به تدريج خيس و خيس تر مي شود. امير دستهايش را به سوي آسمان مي گيرد.
    امير ( آرام ) خدايا شكر! …
    (فرياد) نوشتمش
    امير با خوش حالي به سمتي ديگر از حياط مي آيد ؛ و قدم زنان زير بارش باران گفتگو هاي نمايشنامه اش را زمزمه مي كند.
    امير باز هم صداي زمزمه باران را در گوش شب ميشنوم … اين بار
    ميدانم اين نوا از كدام ني بر خاسته است…
    ني مرا به شنيدن شكايت از حكايت جدايي فرا مي خواند
    … او مي داند كه لختي ديگر زمين از آسمان جدا مي شود.
    امير به سرعت چند گام به جلو بر مي دارد. سپس دو زانو بر روي زمين خيس مي نشيند و ادامه مي دهد.
    امير واي… كه چه بد چشم اندازي مي سازد اين سپيده فراق!
    (بسيار بلند) آه… كه چه خوش آوايي در گلو مي ميرد!
    از كنار سر او تصوير پنجره خانه ديده مي شود كه با روشن شدن چراغ درون خانه كاملاٌ روشن مي شود. صداي مردي از داخل مي آيد. امير بر مي خيزد و به سمت خانه نگاه مي كند.
    صداي مرد( با لهجه رشتي ) آهاي پسر … بگير بخواب … خبرمرگت
    اين وقت شب چه غلطي داري ميكني؟
    امير ببخشيد آقا گودرز … شما بخوابيد.
    مرد مگه تو ميذاري مزاحم؟
    امير امشب شما منو ببخش ديگه تكرار نميشه!… اخه
    امشب نمايشنامه جديدمو تموم كردم…
    خيلي خوشحالم…
    مرد حقا كه خلي!… آخه نمايش هم واسه من شد پول
    اجاره خونه؟ حالا من به درك… واسه تو
    نون و آب ميشه؟!
    امير كمي قدم مي زند و سپس به كنار در خانه مي آد و مي ايستد.
    امير اين عشقه آقا گودرز… عشق!
    مرد هان؟
    امير علاقه… عشق … ميدوني چيه؟
    مرد هان؟
    امير عشق و علاقه…
    مرد چي ميگي؟
    امير (آرام با خودش) واي بازم سمعك از گوشش افتاد!
    ( بلند ) آقا گودرز… وقتي سمعك توي گوشته
    دست تو گوشت نكن!
    مرد صد بار بهت گفتم اين كارا واسه تو نون و آب
    نميشه… من نميدونم پدر مادرت چه فكري
    كردن گذاشتن تو بري دنبال توي اينجور مسخره-
    بازيها… .
    امير آخه پدر جان … شما چه ميدوني هنر و نمايش چيه!…
    مرد چرا جواب نميدي ري؟
    امير آقا گودرز سمعكت افتاده آخه من چي بگم؟
    مرد تخته سر!… پسره مرده… تا حالا كه فرياد ميزد حالا جواب
    سوالم هم نميده!
    امير بر ميخيزد و وارد خانه مي شود.
    داخل خانه – چند دقيقه بعد – اتاق امير
    تصوير بخاري كوچك اتاق ديده مي شود ؛ كه با شعله قرمز رنگ مي سوزد. دوربين بالا مي رود. تصوير لباسهاي خيس امير ديده مي شود كه بالاي بخاري به روي طنابي آويزان است. هر از چند گاهي آبي از آن مي چكد و روي بخاري ريخته و با صداي خفيفي بخار مي شود. در سمتي ديگر امير ديده مي شود كه در گوشه اي از اتاق در حاليكه پتوي بزرگي را بر روي خود كشيده است به كاغذ هاي نمايشنامه درون دستش نگاه مي كند. سپس آن را در كنار خود قرار داده و گوشي موبايلش را از روي زمين بر مي دارد و شماره ميگيرد. پس از چند لحظه
    امير الو… سلام… چطوري؟… خواب بودي؟ آقا يه
    زنگ به من ميزني؟ قربون دستت
    شارژ ندارم، ببخشيد!
    قربونت!… مرسي!
    امير گوشي را قطع مي كند و چند لحظه صبر مي كند. پس از چند ثانيه تلفن زنگ مي خورد. امير جواب مي دهد.
    امير الو… جويا جدا خواب نبودي؟… آخه صدات شبيه آدمايي بود كه خوابيده!
    (مكث) آره جونم تمومش كردم… حالا چيكار ميكنيم؟… (مكث)
    فردا چيكاره اي؟ ببين ما كلا سه تا بازيگر ميخوايم، درست؟ (مكث)
    …حالا اگه تو صد تا بازيگر هم بياري قبوله… هرچي بيشتر بهتر! هم ميشه
    بين بازيگرا استعداد هاي جوانو پيدا كرد هم بچه ها كه واسه خودشون
    رقيب پيدا ميكنن بهتر كار ميكنن! (مكث طولاني) اوكي… فردا ميبينمت
    … صبح زود بيدار شو… جلوي مجتمع خوبه؟ …(مكث) باشه… باشه…
    خداحافظ
    برش به
    حياط خانه – صبح – خارجي
    امير از اتاق بيرون مي آيد لباسهايش را مرتب مي كند و به سمت در ديگري در سمتي ديگر از ايوان باريك خانه مي رود ( در اتاق آقا گودرز ). توقف مي كند و در مي زند.
    صداي آقا گودرز چيه؟
    امير من دارم ميرم بيرون آقا گودرز
    صداي آقا گودرز فداي سرم… برو! چي بكنم؟ بيام آب
    بريزم پشت سرت؟
    امير (با خنده) نه… فقط يه عرضي داشتم…
    صداي آقا گودرز بترك د ري!
    امير (با خجالت) يه لحظه ميايد بيرون بي زحمت؟
    امير چند ثانيه صبر مي كند اما خبري نمي شود. امير دوباره در مي زند.
    امير آقا گودرز!
    در باز مي شود. آقا گودرز كه پير مردي است با پشت خميده با سبيل كوتاه سفيد رنگ در حاليكه كلاهي بر سر دارد در چهارچوب در مي ايستد.
    آقا گودرز گير آوردي مارو؟
    امير يه عرضي داشتم!
    آقا گودرز (با عصبانيت) اونجا بودم ميگفتي يه عرضي
    دارم… اينجا هم نميخواي بگي چه
    مرگته؟!
    امير راستش روم نميشه بهتون بگم!
    آقا گودرز آدم وقتي چيزي روش نميشه كه بگه خب نميگه
    ديگه!… آهان… فهميدم… الان پونزدهمه
    … ميخواي بگي اين ماهم نميتوني پول اجاره
    رو بدي… خودم هم ميدونستم…
    امير حالا اون كه به جاي خود…
    آقا گودرز آاوووو… نكنه يه چيزيم دستي بايد بهت بديم؟!…
    امير آره دقيقا!
    آقا گودرز خفه شو بابا… پسره الاغ!
    آقا گودرز در را مي بندد. امير دوباره در مي زند.
    صداي آقا گودرز كرايه اين ماهتو از پول پيشت كسر ميكنم!
    امير آقا گودرز بيا و آقايي كن!
    در باز مي شود. تصوير دست آقا گودرز ديده مي شود كه از در بيرون مي آيد و دو اسكناس پنج هزار توماني را در دستان امير مي گذارد.
    آقا گودرز اينم رفت پيش بقيه…
    و سپس به سرعت در را مي بندد.
    امير آقا گودرز خيلي مردي…
    صداي آقا گودرز تا حالا هرچي كمكت كردم فقط به خاطر
    حرمت روح پدر خدا بيامرزت
    بود كه گردن من حق داشت…
    يه وقت فكر نكني هميشه از
    اين خبراست!
    امير صورتش را روي در مي گذارد و در را مي بوسد. ( به جاي آقا گودرز)
    امير الهي قربونت برم… اگه يه روزي به يه جايي
    رسيدم همه جا ميگم كه تو چقدر كمكم
    كردي!
    آقا گودرز در را باز مي كند و به امير نگاه مي كند.
    آقا گودرز يعني تو خجالت نميكشي پس فردا كه به يه جايي رسيدي
    ميخواي بري همه جا بگي من هر روز از گودرز
    پول دستي مي گرفتم!
    امير اينم حرفيه خب!
    آقا گودرز ضربه اي به سر امير مي زند و مي خندد.
    آقا گودرز (با خنده) بي عقل
    امير هم مي خندد و به راه مي افتدو از كادر خارج مي شود.
    امير (در راه) خداحافظ آقا گودرز!
    آقا گودرز دست تكان مي دهد.
    آقا گودرز خدا به همرات!
    برش به

    یک کوچه بزرگ و پهن – ساعتی بعد – خارجی
    تصویر یک ساختمان بزرگ با در های شیشه ای از دور دیده می شود. چند لحظه رفت و آمد ماشین ها دیده می شود تا اینکه یک تاکسی وارد کادرشده و متوقف می شود. امیر از آن پیاده می شود؛ در را بسته و سپس پول را از جیبش در آورده و دستش را وارد ماشین می کند و به راننده پول می دهد و سپس ماشین به راه می افتد و از کادر خارج می شود.
    دیزالو به:
    چند دقیقه بعد – همانجا
    امیر روی جدول کنار جاده نشسته است. موبایلش را از جیبش در می آورد و شماره می گیرد. چند لحظه صبر می کند و سپس قطع می کند.
    امیر (با خودش) چرا بر نمیداره…
    و دوباره شماره می گیرد. پس از چند لحظه
    امیر (با تلفن) الو… سلام جویا کجایی؟… (مکث) اِ… الو …
    یعنی چی بعدا زنگ می زنم… کجایی؟… الو…
    تلفن قطع شده است.
    امیر اَه… پسره چه بی خیاله…!
    امیر دوباره شماره می گیرد و گوشی را به کنار گوش خود می برد.
    امیر الو… جویا چی میگی؟…. کجایی الان؟
    امیر از جایش بلند می شود.
    امیر (با تعجب) کجا؟ برش به:
    خانه امیر – اتاق امیر – چند ساعت بعد
    امیر در سمتی از اتاق روی صندلی نشسته ؛ و در حال خواندن کتاب است. پس از چند لحظه کتاب خواندن آرام مطالب کتاب را با صدایی نسبتا بلند زمزمه می کند.
    امیر به قدرت انکار نا پذیر و ما ورایی هنر آرمانی و انسانی؛ این
    تبعید کده تحمل نا پذیر را تحمل کن. کاوشگر نگاه-
    هاي معنایاب باش؛ از نگاه های بی انتظار، بی اضطراب،
    بی تفاوت و بی خاصیت فاصله بگیر. عاشق شو اما نه
    عشق های مزاجی و مجازی که با وصال می پوسند،
    می پوکند، می پژمرند و می میرند؛ عشق نمی پوسد و
    نمی شکند؛ تنها و تنها…
    صدای زنگ در شنیده می شود و امیر با شنیدن صدای زنگ ساکت می ماند.
    صدای آقا گودرز آهای آقای کارگردان… برو درو وا کن!
    امیر از جایش بلند می شود. کتاب را در گوشه ای می گذارد.
    امیر الان باز می کنم…
    بیرون اتاق – حیاط خانه
    امیر از اتاق خارج می شود و دمپایی خود را می پوشد. تصویر آقا گودرز دیده می شود که جلوی در نشسته و در حال دوختن جورابش است.
    آقا گودرز شرط می بندم الان اون پسره لا مذهب بی دین بی کاره!
    امیر (در راه به سوی در) آقا گودرز تورو خدا چیزی نگو…
    آقا گودرز نه بابا من چیکار دارم!
    امیر به سمت در می رود و در را باز می کند.
    امیر سلام… چطوری؟ بیا تو…
    جویا وارد می شود و با امیر دست می دهد.
    جویا سلام، قربونت…
    جویا به سمت آقا گودرز دست تکان می دهد.
    جویا سلام آقا گودرز…
    آقا گودرز (با بی حوصلگی) سلام بابا…
    امیر نگفتی کجا بودی امروز نیومدی؟
    جویا ماجرا داره… (به سمت آقا گودرز) اگه آقا گودرز
    اجازه بدن بریم تو… برات توضیح میدم!
    آقا گودرز به ما چه… اونور خونه امیر آقاست دیگه… گرچه چند
    وقته از اجاره و اینا خبری نیست، ولی به
    هر حال خونشه دیگه…
    جویا و امیر می خندند و به سمت خانه می روند و به آقا گودرز می رسند. جویا جلو می رود و از راه دور برای آقا گودرز بوسه ای می فرستد و به همراه امیر وارد خانه می شود.
    آقا گودرز تخته سر!

    اتاق امیر – چند دقیقه بعد – داخلی
    امیر در یک سمت و در سوی دیگر جویا روی صندلی نشسته است. جویا کتاب امیر را که روی میز است نشان می دهد.
    جویا این چیه؟
    امیر کتابه دیگه… حالا اونو ولش کن… اینو ببین!
    امیر نمایش نامه اش را به جویا می دهد.
    جویا ایول!… آوار… حالا چرا آوار؟
    امیر اینش به تو ربطی نداره… مگه قرار نبود بازیگر
    بیاری واسمون؟
    جویا آقا دست رو دلم نذار که ریش ریشه!
    امیر باز چیکار کردی؟
    جویا هیچي… تو خیابون راه می رفتیم که یهو گرفتنمون
    امیر می خندد.
    امیر آخه یعنی چی! همینطور راه می رفتین گرفنتون؟
    جویا آره… با دو تا از بازیگرا با هم می اومدیم… با مزدک
    و خواهرش ملیکا یهو یکی اومد بهم گفت
    دستتو ببر بالا… گفتم چرا؟
    گفت چرا تی شرتت کوتاهه!
    امیر بلند می خندد.
    امیر آهان شکمت معلوم شد؟
    جویا آره دیگه!
    امیر بلند می خندد.
    جویا من که خوب بودم… مزدک روی بازوش فروهر کشیده بود!
    امیر یعنی به خاطر همون لباسا چند ساعت نگهتون داشتن؟
    جویا فقط به خاطر همون که نه!… من یه ریزه عصبی شدم…
    هولش دادم نقش دیوار شد!
    امیر بار دیگر می خندد.
    جویا می خندی؟
    امیر خب حقت بود دیگه!…
    جویا چند ساعت موندیم تا بابا اومد و بقیه ماجرا که بیرون
    اومدیم!
    جویا نگاهی به ساعتش می کند.
    جویا اوه؛ اوه… امیر جان من زیاد وقت ندارم، باید برم واسه دوستم
    کادو بخرم…
    امیر کادو بخری!
    جویا به مناسبت سپندارمذگان…
    امیر اِ…؟ امروزه؟
    جویا خاک تو سرت! خواستم امتحانت کنم… اون زمستونه…
    امیر منم تعجب کردم!
    جویا امیر جان فقط من تونستم دو تا پیدا کنم تا حالا…
    امیر بابا 4 تا بچه رو می خوای پیدا کنی دیگه… فامیلی، نزدیکی،
    چیزی ببین کی دوست داره تئاتر کار کنه بیارش من
    ببینم…
    جویا حالا چند تا نقش داره این نماشینامه ات؟
    امیر سه تا… دو تا پسر، یه دختر…
    این دوستات که می خواستی بیاریشون امروز
    اسمشون چی بود؟
    جویا مزدک و ملیکا…
    امیر تا حالا کار کردن جایی؟
    جویا مزدک آره ولی خواهرش فقط علاقه منده!…
    امیر فعلا فکر کنم همینا کافی باشن… اگه مزدک خوب بود
    تو هم اون یکی نقشو بازی میکنی… خواهرشم
    اگه کارش خوب بود نقش دختره رو بازی می کنه.
    فقط میمونه جای تمرین!
    جویا اونم نداریم؟
    امیر نه!
    جویا اهورا مزدا کمکمون کنه! الان سالن از کجا بیاریم!
    امیر فعلا که سالن نمیخوایم! چون نیازی به میزانسن نداریم
    اگه یه جای کوچیکی هم واسه تمرین پیدا
    کنیم فکر کنم کافیه!
    جویا حالا جدا واست دعوت نامه اومده؟
    امیر تو بمیری آره… خودم هم اولش باورم نمیشد…
    امیر از جایش بلند می شود وتعدادي كاغذ به جویا می دهد.
    امیر بگو اینارو بخونن امشب بیان همینجا من ببینمشون!
    جویا اینجا… اونوقت آقا گودرزو چیکار می کنی؟
    امیر اگه سر و صدا نکنیم آقا گودرزم صداش در نمیاد!
    ناگهان صدای آقا گودرز شنیده می شود.
    صدای آقا گودرز به خدا اگه بازم دختر و پسرا رو جمع کنی بیاری اینجا من میدونم
    و تو!… فهمیدی؟!
    امیر (به جویا) ولش کن… یه چیزی میگه دیگه!
    جویا (به سمت بیرون) آقا گودرز فقط یه همین امشبو میایم
    اینجا، از همین امروز هم میریم دنبال جای تمرین…
    صدای آقا گودرز چی؟
    جویا میگم فقط یه همین امشب…
    امیر زیاد زور نزن… سمعکش بازم افتاده!
    امیر و جویا با هم می خندند.
    پس از چند لحظه جویا آهی می کشد.
    جویا چی میکشی!… (مکث) میگم این نمایشت موسیقی نداره من
    بسازم؟… آهنگام که مجوز نمیگیرن لا اقل تو
    نمايشهای تو کار کنیم!
    امیر چرا… ولی مهم بازیگران!

    کوچه – جلوی در خانه امیر – جند دقیقه بعد
    در خانه باز می شود. جویا از خانه خارج می شود و امیر هم در چهار چوب در می ایستد.
    امیر امشب یه کاریش میکنیم ایشالّا تا روز های دیگه یه جایی پیدا
    می کنیم!
    جویا باشه امروز میام دنبالت با هم بریم دنبال جای تمرین!
    امیر سالن بهزیستی رو میتونیم بگیریم؟
    جویا اونجا که باید معلول داشته باشیم با خودمون ببریم!
    امير خب توکه هستی! …
    جویا می خندد.
    جویا فکر می کنی تو یک ماه بتونیم کارو برسونیم به جشنواره؟
    امیر اگه منم که میرسونم!
    جویا وامیر با هم دست می دهند.
    جویا فعلا خدا حافظ…
    امیر خدا حافظ!

    داخل خانه – حیاط – همان وقت
    امیر در را می بندد و به سمت خانه می آید، آقا گودرز همچنان در حال دوختن جورابش است.
    امیر (در راه) آقا گودرز بنداز دور اون جورابو… خودم یکی واست می خرم!…
    آقا گودرز تو اگه پول داشتی الان وضعت این نبود!
    امیر به در خانه می رسد و متوقف می شود و به آقا گودرز نگاه می کند.
    امیر واقعا… شما بدوز! بدوز!
    و سپس وارد خانه می شود. تصویر آقا گودرز دیده می شود، که دوختن جورابش را تمام کرده و آن را می پوشد. پس از چند لحظه امیر در حالیکه کاغذ های نمایش نامه اش را در دست دارد خارج می شود و روی یک جهار پایه کوچک در سمتی از حیاط خانه مینشیند.
    آقا گودرز زیاد با این پسره معاشرت نکن! اینا تورو از دین و ایمانت میندازنا!
    امیر (با بی اعتنایی) اینا از من و شما معتقد ترن آقا گودرز!
    آقا گودرز برو رِی! چَرت و پَرت نگو!… اینا اصلا مشرکن! نه نماز حالیشون
    میشه، نه خدا!
    امیر از جایش بلند می شود.
    امیر آره … میدونم
    و سپس به سمت خانه به راه می افتد.
    امیر(در راه) اینجا هرکس صدای سوت روی سینِ نمازش بلند تر باشه اعتقادش
    به خدا بیشتره!
    و سپس وارد خانه شده و در را محکم می بندد.
    آقا گودرز چی گفت؟
    برش به:
    پیاده رو – جلوی کوچه – روز
    تصویر خیابان دیده می شود. ماشین ها در رفت و آمد هستند. در سمت دیگر تصویر پیاده رو دیده می شود که مردم در حال قدم زدن هستند. دو مرد که در حال قدم زدن هستند می ایستند و به سمتی دیگر از خیابان نگاه می کنند.
    مرد 1 عجب ماشینیه!
    از پشت دو مرد امیر دیده می شود که از کوچه خارج می شود، چند قدمی جلو تر می آید و در کنار دیواری می ایستد. گوشی موبایلش را در می آورد، شماره می گیرد و چند ثانیه بعد:
    امیر(با تلفن) الو… سلام … چطوری؟ کجایی؟ (مکث)… (با خنده:) بپا نگیرنت!
    … من جلوی کوچه ام… بیا … خدا حافظ…
    یک مرد وارد کادر می شود و در کنار امیر می ایستد. (مرد کت و شلوار زیبایی پوشیده است)
    مرد سلام… ببخشید قربان میشه خواهش کنم گوشی موبایلتونو
    لطف کنین یه تماس کوتاه بگیرم؟
    امیر قابلتو نداره… فقط زیاد شارژ نداره ها!
    مرد اشکال نداره! خیلی کوتاهه!
    امیر گوشی موبایلش را به او می دهد.
    مرد یک دنیا ممنون!
    امیر چه قدر؟
    مرد یک دنیا!
    امیر (با خنده) آهان!
    مرد به سمتی دیگر می رود و چند قدم از امیر دور می شود. از دید امیر تصویر سمتی از خیابان دیده می شود. دو مرد از ماشین هایشان در آمده اند و در حال دعوا کردن هستند. مردم زیادی دور آنها جمع می شوند. مرد ها همچنان دعوا می کنند. دوربین از دیدگاه امیر به سمت پیاده رو بر می گردد. سپس تصویر امیر دیده می شود که با تعجب به اطراف نگاه می کند اما اثری از مرد نیست. امیر چند قدم به اطراف بر می دارد.
    امیر نا مرد… در رفت!
    برش به:
    یک کوچه تنگ – چند ساعت بعد – روز
    امیر و جویا در حال قدم زدن به سوی دوربین هستند و با هم صحبت می کنند.
    جویا تمام سالن هایی که میتونستیم بگیریمو لیست کردم….
    سپس کاغذی از جیبش در می آورد.
    جویا سالن بهزیستی رو که بهت گفتم معلول می خواد…
    امیر خب…
    جویا سردار جنگل رو هم که ریختن، دیگه سالن نداره!
    امیر و جویا به یک در باز می رسند و در مقابل آن می ایستند.
    امیر این الان اسمش چیه؟ (اشاره به اختمان)
    جویا نگاهی به اطراف می کند.
    جویا مثل اینکه اسم نداره… ولی خیلیا میان اینجا!
    امیر سالن مؤسسه فردا رو هم میتونستیم بگیریما!
    جویا اوووه…! اونکه پول خون باباشو میگیره… بریم تو!
    از نمایی دورتر تصویر امیر و جویا دیده می شود که وارد در می شوند.
    داخل دفتر – چند دقیقه بعد – یک دفتر کوچک و مخوف
    امیر و جویا در سمتی از دفتر ایستاده اند. پشت سر آنها دو صندلی و در مقابلشان یک میز قرار دارد که روی آن کاغذ های زیادی وجود دارد. در سمتی دیگر یک در وجود دارد که از روزنه زیر آن نور باریکی به داخل دفتر نفوذ می کند. صدای همهمه پسر ها و دختر ها از پشت در شنیده می شود. امیر و جویا به سمت در نگاه می کنند. پس از چند لحظه در باز می شود و پسری وارد دفتر می شود که تلوتلو خوران به سمت امير و جویا می آید و در مقابلشان می ایستد.
    پسر فرمایش! …
    امیر ببخشید … مسئول اینجا شما هستید؟
    پسر کارت چیه؟
    امیر برای اجاره سالن اومدیم!
    پسر ( با تمسخر – اشاره به در اتاق ) این اتاقو میگی؟ … واسه
    چی میخوای؟
    امیر برای تمرین تئاتر! …
    پسر بلند می خندد و به سمت بیرون دفتر به راه می افتد:
    پسر (در راه) برو شب بیا! …
    امیر شب چرا؟
    ناگهان دختری از در اتاق وارد دفتر می شود.
    دختر (به پسر) رضا با اون حالت یه وقت نری بیرونا!
    پسر نترس ! نمیرم !
    پسر از دفتر خارج می شود. دختر به سمت امیر و جویا می آید.
    دختر خیلی ببخشید! بفرمایید بشینید!
    دختر به پشت میزش می رود و روی صندلی می نشیند. امیر و جویا نیز هز یک روی یک صندلی می نشینند.
    دختر امرتون!؟
    برش به:
    چند ساعت بعد – بیرون دفتر – کوچه
    از نمایی دور تصویر امیر و جویا دیده می شود که در حالیکه به سمت بیرون ساختمان می آیند با هم صحبت می کنند؛ از در خارج می شوند و به سمت انتهای کوچه به راه می افتند.دوربین از آنها دور است اما صدایشان شنیده می شود.
    امیر قیمتش خوبه فقط یه مشکلی وجود داره!
    جویا میدونم … نمیخواد بگی! … میريم یه جای دیگه رو هم
    میبینيم اگه خوب نبود یا اگه گرون بود دیگه
    مجبوریم بیایم همینجا! …
    برش به:
    دفتر دیگر – چند ساعت بعد – داخلی
    دفتر بسیار مرتب و مجلل و روشن است. یک مرد پشت میز نشسته است. پشت سر او یک قفسه بزرگ وجود دارد که تعداد زیادی پوشه و کتاب در آن است. امیر و جویا در مقابل مرد نشسته اند.
    مرد همینطور که خودتون دیدید سالن فعلا پره! تا ده روز دیگه
    سالن بزرگمون خالی میشه… البته یه سالن کوچیک
    هم داریم که فعلا سیستم برقش یه کم مشکل
    داره…
    جویا اشکال نداره … ما با خودمون فانوس میاریم!
    مرد می خندد. جویا هم لبخند می زند اما امیر همچنان به مرد نگاه می کند.
    مرد اگه تا 10 روز صبر کنید سالن براتون آماده میشه!
    جویا سالن بزرگترتون همه ساعتا پره؟
    مرد بله متأسفانه!
    امیر حالا ده روزش زیاد مهم نیست… میتونیم یه کاریش
    بکنیم؛ فقط قیمتش چطوره؟
    مرد اِ… ما … ساعتی هفت تومن می گیریم … شما واسه چند
    روز میخواید؟
    امیر با تعجب به جویا نگاه می کند و به او خیره شده است.
    مرد آقا … عرض کردم چند روز سالن رو نیاز دارید؟
    صدای حرف های امیر از صحنه بعد.
    سمتی از شهر – یک کوچه – چند دقیقه بعد
    امیر و جویا یک در را باز کرده و ار آن خارج می شوند و با بستن در به سمت دیگر به راه می افتند. صدای امیر از لحظه اول شنیده می شود.
    امیر آخه پولم کجا بود من ساعتی هفت تومن بدم پول
    سالن!
    امیر و جویا همچنان قدم می زنند.
    جویا پس باید بريم همونجای قبلی!
    امیر یعنی من میخوام ببینم توی این شهر جای دیگه ای پیدا
    نمیشه؟
    جویا بابا ارزون تریناشو پیدا کردیم دیگه!
    امیر اون یکی ساعتی چند میگفت؟
    جویا ساعتی دو تومن!
    از نمایی دور تصویر امیر و جویا دیده می شود که به در ورودی کوچه می رسند و توقف می کنند.
    امیر قیمتش خوبه … ولی … آخه اصلا محیط خوبی نیست
    اونجا!
    جویا میدونم ولی چاره چیه؟!
    امیر آخه جوونای مردمو ببریم توی اون لونه مخوف که چی؟
    برش به:
    داخل تاکسی – چند دقیقه بعد –
    امیر و جویا روی صندلی پشت تاکسی و مرد دیگر در صندلی جلو نشسته است و امیر و جویا آرام با هم صحبت می کنند.
    جویا وقتی واسه دیگران مهم نیست جوونای مردم مجبورن
    به چه جاهایی پناه ببرن، من و تو بریم کاسه گدایی
    دست بگیریم پول جمع کنیم که نکنه بچه های مردم
    جاهای بد برن؟
    امیر مطمئنی چاره دیگه ای نداریم؟
    جویا من که دیگه عقلم به جایی راه نمیده!
    امیر اینجا پیاده میشی؟!
    جویا (به امیر) آره … (به راننده ) ممنون آقا ! پیاده میشم!…
    امیر امشب یادت نره … بچه هارو بیاری!
    ماشین به آرامی متوقف می شود. امیر در کنار در نشسته است در را باز می کند و پیاده می شود. سپس جویا از ماشین خارج می شود. امیر و جویا با هم دست می دهند.
    امیر خداحافظ! فعلا !
    جویا خداحافظ … برو … مراقب باش!
    امیر داخل ماشین می نشیند. پس از او یک پسر و یک دختر به همراه هم وارد ماشین می شوند و می نشینند و در را می بندند. دختر بسیار عصبانی به نظر می رسد. او به سرعت شروع به حرف زدن می کند.
    دختر آخه اگه بدونی پیمان! … اگه بدونی وقتی میرم تو
    دانشگاه نگهبان چطور نگام میکنه!
    پسر سمیرا جان … یه مقدار آروم باش! پیاده میشیم با هم
    صحبت می کنیم… الان زشته…
    دختر آخه سهیل اصلا نمیفهمه منو! … اصلا درک نمیکنه چی ميگم!
    آقا تازه اومده به من میگه بین کلاسهات زیاد توی حیاط
    نمون! … این یعنی چی؟
    پسر سمیرا … آروم تر یه خرده! تورو خدا…
    دختر بابا تو که دوستشی بهش بگو! … منم دوستش دارم خب …
    ولی نمیخوام همه یه جوری نگام کنن! آخه هر دفعه من وارد
    وارد کلاس میشم اونم پشت سرم میاد … میرم آزمایشگاه
    عین دم دنبال من میاد … من بدم میاد از این چشمکهایی که
    بچه ها میزنن! … ولی نمی فهمه! …
    امیر (به راننده: ) مرسی آقا … پیاده میشم!
    برش به:
    شب – خانه امیر – درون حیاط
    از حیاط خانه تصویر ساختمان دیده می شود. برق اتاق امیر روشن است. صدای امیر و چند نفر دیگر از درون خانه شنیده می شود. پس از چند لحظه چراغ اتاق آقا گودرز نیز روشن می شود ؛ چند ثانیه بعد آقا گودرز در اتاقش را باز کرده و خارج می شود. به سمت در اتاق امیر می آید. سرش را به در نزدیک می کند. دستش را بالا آورده تا در را بکوبد؛ اما این کار را نمی کند.

    همان موقع – داخل اتاق امیر
    در سمتی از اتاق مزدک و ملیکا (پسر و دختری جوان) و در سمتی دیگر جویا روی صندلی نشسته اند. مزدک و ملیکا در حال خواندن نمایشنامه هستند. امیر در سمت دیگری ایستاده است. او به سمت در چهار قدم بر می دارد و سپس توقف می کند.
    امیر بچه ها من برم سمعک آقا گودرزو بردارم، دیگه با خیال
    راحت کارمونو بکنیم!
    جویا مطمئنی خوابیده؟
    امیر آره دیگه باید خوابیده باشه تا حالا!

    حیاط – همان موقع – جلوی در
    آقا گودرز در کنار در ایستاده است. در باز می شود. امیر به آرامی از آن خارج می شود و با دیدن آقا گودرز در مقابلش از ترس فریاد می زند.
    آقا گودرز هیسس ساکت!
    امیر آقا گودرز شما اینجا چیکار میکنید؟
    آقا گودرز باید از تو اجازه بگیرم؟
    صدای جویا چی شد امیر؟
    امیر (به سمت خانه) چیزی نیست!
    آقا گودرز ( به سمت خانه – آرام ) تو یکی خفه شو بابا!
    (به امیر: ) امشب با خیال راحت کارتونو بکنید ولی به خدا قسم
    یک بار دیگر تکرار بشه بهتره بری به اسم زنونه واسه خودت پیدا
    کنی!
    امیر چرا؟
    آقا گودرز بعدا می فهمی!
    هر دو برای چند ثانیه سکوت می کنند و به همدیگر نگاه می کنند. صدای مزدک و ملیکا از صحنه بعد شنیده می شود.

    داخل خانه – چند دقیقه بعد –
    مزدک و ملیکا در سمتی از اتاق در حال اجری نمایش هستند. امیر و جویا هر یک روی یک صندلی نشسته اند و تعدادی کاغذ در دست دارند.
    مزدک در حالی که قدم می زند دیالگهایش را می گوید:
    مزدک اینجا هرشب به دنبال آوار فرو ریخته ای می گردیم تا
    تا شاید کسی به دستان ما از بند سکوت سرد رها شود!
    مزدک در گوشه ای می ایستد. ملیکا به سمت او قدم می زند و ادامه می دهد:
    ملیکا این جا همه ما داغداریم … اما نه داغ مُهر بر پیشانی
    … که داغ مِهر بر قلب…
    چویا از جایش بلند می شود و به ملیکا و مزدک می پیوندد.
    جویا دیشب کسی در گوش من می خواند: اینجا دیوار هم
    دیگر پشت و پناه کسی نیست! … کاین گور دیگری
    که است که استاده است!
    ملیکا از دو نفر دیگر جدا می شود و چند قدم جلو تر روی زمین زانو می زند و:
    ملیکا دیگر ستارگان را هیچ اعتمادی نیست!
    مزدک هم کنار ملیکا می رود و روی دو زانو می نشیند و در حالیکه رو به ملیکا کرده است ادامه می دهد.
    مزدک شاید ستاره ها شبگرد های دشمن ما باشند!
    جویا اینجا حتی از انفجار ماه تعجب نمی کنند!
    روی تصویر نوشته می شود: یک ماه بعد! …
    زندان – یک ماه بعد – راهرو
    برا ی چند لحظه، تنها سیاهی دیده می شود. صدای باز شدن در فلزی زندان و قدم های امیر شنیده می شود. پس از چند لحظه تصویر روشن می شود و راهروی زندان را نشان می دهد که امیر به همراه یک سرباز در حالیکه دستبند در دست دارد از در میله ای خارج شده و وارد راهرو می شود؛ چند لحظه صبر می کند. سرباز در را می بندد و سپس دست امیر را گرفته و او را به سمت انتهای راهرو می برد.
    برش به:
    چند دقیقه بعد – اتاق بازجویی – داخلی
    امیر روی یک صندلی در سمتی از میز نشسته است. صندلی مقابلش خالی است. پس از چند لحظه یک بازپرس (مردی میانسال) با تعداد زیادی کاغذ وارد اتاق می شود. امیر نیم خیز می شود.
    بازپرس بشین!
    امیر می نشیند و بازپرس نیز بر روی صدلی دیگر می نشیند و شروع به مرتب کردن اوراقش می کند. تصویر بسته امیر دیده می شود که دست های بسته اش را روی میز می گذارد.
    بازپرس خب… به کجا رسیده بودیم؟
    امیر کابوس من، اول و وسط و آخر نداره!…
    بازپرس فرافکنی نکن… ادامه بده…
    امیر چند وقت دیگه هم تمرین کردیم…
    کارمون داشت خوب پیش میرفت…
    ولی خب… دیگه پول نداشتیم که
    بریم به اون خراب شده! … شما بگو
    چاره ای بود؟
    باز پرس ما نیومدیم اینجا که تو سؤال بپرسی…
    امیر (با صداي بلندتر:‌ ) چاره ای بود؟… (با بغض) چاره ای بود؟
    باز پرس صداتو بیار پایین! … حالا مگه وحی منزل بود که این نمایشو اجراكنيد؟
    اونجا جای خوبی نبود از چاله در اومدید افتادید تو چاه!
    امیر جوابی نمی دهد؛ اما با حالتی تمسخر آمیز به بازپرس نگاه می کند و سپس به نشانه تأسف سر تکان می دهد.
    بازپرس نمیتونستی از یکی پول بگیری؟
    امیر کسی رو نداشتم … البته یه خورده پول تو حسابم بود که
    اگه اونو بر میداشتم چیزی واسه خوردن نداشتم! …
    امیر (ادامه): از طرفی هم فکر نمیکردم اونجا زیاد هم جای بدی باشه!
    امیر با حالتی عصبی انگشتانش را به میز می کوبد.
    بازپرس (با نگاه به ورقه هایش) اینقدر صدا نده میزو!
    امیر با عصبانیت دستهایش را بر میز می کوبد و صدای بیشتری ایجاد می کند و در همان حال بلند فریاد می زند:
    امیر (با عصبانیت ) صدا میدم! … بازم صدا در میارم …
    خوب کاری میکنم که صدا میدم!
    بازپرس خودش را جمع و جور می کند.
    بازپرس (آرام) اگه آرومت می کنه اشکالی نداره! …
    برش به:
    فلاش بک به گذشته – درون تاکسی – خارج شهر
    امیر و جویا روی صندلی پشت تاکسی نشسته اند.
    جویا اگه این بهمن بتونه یه کاری واسمون بکنه خیلی خوبه!…
    آشنا زیاد داره!
    امیر حالا کی هست این بهمن؟
    جویا بهمن سقوط ناگهانی مواد از دامنه ها به سوی پایین است!
    امیر چیکارَه اس؟
    جویا طراح صحنه بوده… توی خیلی از تئاترای بزرگ کار کرده ولی
    الان کارگری میکنه!…
    همان موقع – کنار خیابان – روز
    ماشین ها در حال رفت و آمد هستند. تعدادی مرد (که بهمن در بین آنهاست) در حالیکه هر یک کیف و ابزاری مثل بیل و کلنگ دارند در گوشه خیابان ایستاده اند. یک ماشین به سمت آنها می آید و در مقابلشان می ایستد. بهمن وارد ماشین می شود؛ پس از چند لحظه ماشین به راه می افتد و دور می شود. سپس یک تاکسی وارد کادر می شود و می ایستد. امیر و جویا از آن پیاده می شوند و به جمع مرد ها می پیوندند.
    جویا آقایون سلام … خسته نباشید…
    مرد ها سلام …
    جویا از آقا بهمن خبر ندارید؟
    مرد 1 پیش پای شما با یه ماشین رفت سر کار…
    جویا ای بابا!…
    یک پیر مرد شما همون مطرب الافه نیستی که هی بهمنو با خودت می بری اینور و
    اونور؟
    جویا خوب شناختیم پیری !
    یک پسر از پشت بقیه جلو می آید و در مقابل جویا می ایستد:
    پسر چیه؟ …. بازم جای تمرین میخواید؟
    جویا آره خب … پس فعلا خدا حافظ … فقط اگه بهمن اومد…
    پسر حرف او را قطع می کند.
    پسر اگه میخواید من میتونم کمکتون کنم!
    برش به:
    خارج شهر – یک خرابه متروک – خارجی
    از دور تصویر یک خانه فرسوده اما بزرگ در وسط یک باغ وسیع دیده می شود. در سمت دیگر باغ یک گروه موسیقی دیده می شود که ابزار و آلات موسیقی خود را در فضایی باز مستقر کرده اند و موسیقی راک می نوازند. تعداد زیادی دختر و پسر هم در اطراف آنها جمع شده اند و عده ای که به نظر می رسد در حالت طبیعی نیستند در سمتی دیگر حرکات موزون با موسیقی انجام می دهند.
    پس از چند لحظه امیر، جویا و پسری که با آنهاست وارد کادر می شوند و می ایستند. جویا و پسر به گروه موسیقی می نگرند. امیر به خانه فرسوده نگاه می کند. پسر به سمت گروه موسیقی می ایستد و در حالیکه انگشتانش را وارد دهانش کرده سوت می زند.
    پسر (فریاد: ) مریم! …
    از نمایی دورتر تصویر مریم دیده می شود که از دیگران فاصله می گیرد و به سمت امیر و جویا و پسر می آید.
    پسر (به امیر و جویا) این مريمه … صاحب اینجا …
    مریم به آنها می رسد و در مقابلشان می ایستد.
    مریم سلام … سلام … خوبید؟
    امیر سلام …
    جویا سلام! …
    پسر مریم خانم! امیر و جویا از دوستان ما هستن؛ کار تئاتر
    هم میکنن! … منتها یه ریزه دست و بالشون تنگه،
    خوردن به خنسی … (مکث) … میدونید دیگه! …
    مریم می خندد.
    مریم آهان … آره بابا … موردی نیست! (به جویا) کاگردانش شمایید
    دیگه؟…
    جویا نخیر دوستم امیر ….
    مریم دستش را به سوی امیر دراز می کند تا با او دست بدهد.
    مریم خوشبختم! …
    امیر سرش را پایین می اندازد و سپس نفس عمیقی می کشد و بعد:
    امیر منم خوشبختم!
    مریم دستش را عقب می کشد. خانه را نشان می دهد و می گوید:
    مریم این کلبه خرابه ما هم قابل وجود شما رو نداره! …
    نگران پولش هم نباشید! … واسه جشنواره کار میکنید یا
    اجرای عمومی!؟ …
    امیر جشنواره!
    مریم خوب کاری میکنید … اجرای عمومی توی شهرستان یعنی
    کشک ! تئاتر شهرستان به جشنواره زنده اس!
    درست میگم؟
    امیر بله … درسته!… ما از کی میتونیم بیایم؟
    مریم دوست داشته باشید همین الان هم میتونید شروع کنید…
    امیر نه خب باید بچه های دیگه هم بیان!
    مریم باشه … هرجور راحتید!
    برش به:
    بازگشت – اتاق بازجویی
    امیر همچنان با عصبانیت انگشتش را به میز می کوبد و صدایی ریز و پیاپی از میز در می آورد.
    باز پرس ببین پسر جون … داری اعصابمو خرد میکنی! … خواهش میکنم دیگه
    نزن رو میز!
    امیر چشم! ببخشید!
    امیر دستش را از روی میز بر می دارد و روی پایش می گذارد.
    امیر من خودم هم زیاد از محیط اونجا خوشم نیومد … یعنی هیچکدوم
    دوست نداشتیم اونجا باشیم … اما خیلیهای دیگه هستند که تو
    جایی که نباید باشند دارن زندگی میکنن و ما تو جاهایی که باید
    باشیم نیستیم!
    بازپرس اینقدر با کلمات بازی نکن! … ادامه بده! …
    امیر حتی اون دو تا جوون … مزدک و ملیکا هم بهم گفته بودن که
    خانواده هاشون از اینکه اونا به کجاها رفت و آمد می کنن ناراحتن…
    ولی من بهشون گفتم که زمان زیادی تا جشنواره نمونده … زیاد
    اونجا نمیمونیم … زیاد هم نموندیم … کارمون داشت تموم
    می شد … ولی اون روز … اون روز…
    امیر شروع می کند به گریه کردن سپس دستش را با ضربه ای شدید به روی میز می گذارد.
    امیر به خدا من مقصر نبودم! …
    برش به:
    فلاش بک – خانه فرسوده – داخلی
    شب است و هوای بیرون خانه تاریک اما فضای درون روشن است. امیر در سمتی نشسته است. در سمت دیگری از محیط بزرگ داخل خانه جویا، مزدک و ملیکا در حال اجراي نمایش هستند.
    جویا باز هم صدای زمزمه باران را در گوش شب می شنوم … این بار
    می دانم این نوا از کدام نی برخاسته است! …
    ملیکا در حالیکه قدم می زند ادامه می دهد.
    ملیکا نی مرا به شنیدن شکایت از حکایت جدایی فرا می خواند … او
    می داند که لختی دگر زمین از آسمان جدا می شود …
    مزدک وای که چه بد چشم اندازی می سازد این سپیده فراق! … آه که چه
    خوش آوایی در گلو میمیرد!
    ملیکا با گریه به جلوی دو نفر دیگر می آید و می ايستد و در حالیکه همچنان می گرید ادامه می دهد:
    ملیکا ای کاش امشب تمام نشود … ای کاش خدا این شب شوم را آخرین
    شب تاریخ بشر قرار می داد … ای کاش مرگ صدایم را می خورد.
    ای کاش وقتی به دیروز می اندیشم اندکی شاد می شدم. ای کاش
    حال که از ته دل می گریم، می دانستم که روزی از ته دل خندیده ام
    … و خنده هایم تنها نقابی نبود برای مخفی کردن غم…
    مزدك و جویا روی زمین می نشینند.
    ملیکا ای کاش زود بخوابم و وقتی برخاستم دیگر دنیایی نباشد! ای کاش
    وقتی بر می خیزم خدا را ببینم! ای کاش بتوانم بخوابم و به کابوس
    فردا نیندیشم! …
    ملیکا مي نشيند و بی حال سرش را به آسمان می گیرد.
    ملیکا ای کاش بخوابم و دیگر بر نخیزم!
    ای کاش می توانستم بخواهم و دیگر نباشم! …
    ای کاش دیگر نمی گفتم ای کاش!
    و سپس از هوش می رود و روی زمین می افتد.
    تصویر امیر دیده می شود که اشک در چشمانش جمع شده و در حالیکه خوشحالی در صورتش موج می زند شروع به دست زدن می کند. تصویر ملیکا دیده می شود که از روی زمین بر می خیزد و با خوش حالی به سمت امیر می آید. جویا و مزدک هم بر می خیزند و به سمت امیر می آیند.
    ملیکا چه طور بود؟
    امیر بر می خیزد و در مقابلش می ایستد.
    امیر تو فوق العاده ای دختر! … فوق العاده! ( به مزدک ) خیلی عالی
    بود مزدک جان … خسته نباشی!
    مزدک خیلی ممنون! … جارو میکنیم جایزه هارو دیگه!
    امیر ایشالّا!
    ملیکا به امیر نزدیک تر می شود.
    ملیکا من واقعا به شما مدیونم … میدونید؟ … اگه شما نبودید و به من
    کمک نمی کردید من هیچ وقت…
    صدای کوبیده شدن در می آید و حرف

  3. به نام خدا
    فیلمنامه کوتاه: شب بود…
    نویسنده: محمدرضا احمدزاده
    ——————————————————
    بیرون شهر- یک قبرستان دور افتاده- شب
    همه جا در تاریکی شب غرق شده است. از دور تصویر محیط خاموش و بی رونق یک گورستان به چشم می آید. پس از چند ثانیه دختری در حالی که یک کلنگ در دست دارد وارد کادر شده و چند ثانیه پشت به دوربین می ایستد و به گورستان نگاه میکند.
    چند دقیقه بعد- داخل گورستان- خارجی
    دختر درحالی که کلنگ را در دست دارد در سمتی از گورستان قدم میزند.
    تصویر کلنگ درون دست دختر دیده میشود که اهرم فلزی اش درحال کشیده شدن بر روی خاک گورستان است و از خود بر روی زمین ردی به جا میگذارد. دوربین حرکت کلنگ را دنبال میکند تا این که با دیدن مردی که زانوهایش را به بغل گرفته و بر روی زمین بی حرکت نشسته است ، متوقف میشود ؛ کمی بالا میرود و مرد را در کادر قرار می دهد. دختر همچنان به حرکتش ادامه میدهد و به آرامی به جلو گام بر داشته و از کادر خارج میشود.

    چند دقیقه بعد- سمتی دیگر از گورستان- خارجی
    دختر در نقطه ای از زمنین هموار گورستان ایستاده است و به زمین نگاه میکند. پس از چند ثانیه با کلنگ خود ضربه ای به زمین می زند و شروع به کندن آن می نماید. چندبار این کار را تکرار میکند و سپس کلنگ را بر روی زمین گذاشته و با دست خاک کنده شده را به سمتی هدایت میکند.
    سپس از نمایی مرتفع تصویر دختر دیده میشود که همچنان به کار کندن زمین ادامه می دهد.

    ساعتی بعد – همانجا
    کار ِ کندن زمین تمام شده و اکنون یک قبر ِ آماده در برابر دختر وجود دارد. دختر نفس نفس میزند. او کلنگ را به سمتی دیگر می اندازد و رو به قبر بر روی زمین می نشیند. ناگهان صدای بلندی او را متوجه پشت سرش میکند. او از جایش بلند می شود و برگشته ، به پشت سرش نگاه میکند. از دید دختر: تصویر سه مرد دیده میشود که از دور به آرامی به سمت او گام بر میدارند. مردی که در وسط دو نفر دیگر راه میرود ، طبل بزرگی در دست دارد و مدام بر روی آن میزند. دختر بسیار ترسیده است. به سمتی دیگر نگاه میکند. این بار از چشم دید دختر : «سویی دیگر دیده میشود که در آن قبری سر باز وجود دارد . خودِ دختر رو به روی قبر بر روی زمین نشسته است و به داخل قبر می نگرد. یکی از آن سه مرد در آن سوی گورستان با طنابی از پشت به سوی او می آید. طناب را دور گردن دختر می اندازد و به سمت خودش می فشارد. دختر دست و پا می زند و تقلا میکند تا خود را نجات دهد. پس از چند ثانیه از حرکت باز می ماند و شل میشود. مرد با ضربه ای او را به درون قبر می اندازد.» (این نما از فاصله دور دیده میشود)
    دختر با دیدن خودش در سمت دیگر بسیار وحشت زده شده است و هم چنان نفس نفس میزند. آنگاه بار دیگر از دید او – از دور- سمتی دیگر را می بینیم که مردی دیگر در مقابل قبری کنده شده و آماده نشسته است و به داخل آن نگاه میکند. دوباره به سمت سه مردی می نگرد که به سویش می آیند. آنها دیگر به دختر رسیده اند. صدای طبل همچنان به گوش میرسد. دختر با ترس یک گام به عقب بر میدارد و ناگهان با فریادی به درون قبر می افتد. سه مرد در مقابل گور توقف میکنند.دیگر صدای طبل شنیده نمیشود. از درون قبر : تصویر یکی از مرد ها دیده میشود که به سوی گور آمده و می نشیند. آن گاه با نگاه به دوربین بر روی آن خاک میریزد.

    برش به :
    فردای آن روز- قبرستان- کنار قبر دختر
    برای چند ثانیه فقط سیاهی دیده میشود و صدای تلاوت قرآن به گوش میرسد.
    از نمایی نسبتاً مرتفع تصویر قبر دختر دیده میشود که سر بسته است و روی آن با پارچه ای سیاه پوشیده شده و بر روی آن یک دسته گل بزرگ و یک قاب عکس از دختر وجود دارد. مردی سیاهپوش هم درحالیکه با یک شاخه گل بازی میکند در کنار گور نشسته است.(چون نما از ارتفاع است چهره مرد دیده نمیشود.) پس از لحظاتی گل را بر روی قبر میگذارد و از جایش برخاسته؛ از کادر خارج میشود.
    تصویر مرد میانسالی دیده میشود که کنار قبر ی دیگر نشسته و قرآن میخواند. او تلاوت قرآن را متوقف میکند ؛ از جایش بلند میشود و در کنار قبر دختر می نشیند و خواندن را از سر میگیرد.
    فید اوت
    پایان
    نویسنده : محمدرضا احمدزاده- خرداد 1389

  4. سلام

    فيلمنامه شما از اول تا آخر دري وري بود ، آقاجان اگه نمي توني مگه مجبوري بنويسي ، نمي دونم چرا هر كس از مادرش قهر مي كنه مياد و واسه ما ميشه فيلمنامه نويس …

  5. سلام محمدجان اگه انتقادی دارید لطفا با شعور انتقاد کنید.
    این فیلمنامه فرشته توی چند جشنواره و مسابقه برنده شده اما اگر با سلیقه شما منطبق نبود حتما دلیلی وجود داره که قابل بحثه!
    ممنون!

  6. با سلام خدمت شما بزرگواران .دوستان قصد ساخت فیلم کوتاه با موضوع روزمرگی هستم لطفا بهم میل کنید .در ضمن اگر متن خوشم بیاید با شما قرار داد هم میبندم.منتظرتونمk.kamrani56@yahoo.com

  7. سلام دوستان ممنون از زحمات شما.
    من نیم نگاهی به فیلم نامه ها انداختم داخل فیلم نامه دکوپاژ هم زدید ولی لازم نیست ما داخل فیلم نامه دکوپاژ بزنیم.ممنون

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *